บทที่ 127

ฉันไม่มีเวลาคิดมากอีกต่อไป รีบดึงประตูห้องออกแล้วพุ่งตัวออกไป

แต่ฤทธิ์ยาที่ยังคงค้างอยู่ในร่างกายทำให้ฉันช้าไปครึ่งก้าว ภูมิคว้าผมฉันได้ก่อน กระชากดึงกลับมา แล้วโยนฉันลงพื้นอย่างรุนแรง

"ตูม…"

ฉันกระแทกพื้นจนหัวหมุนตาลาย ลุกขึ้นไม่ไหวอยู่ครู่หนึ่ง

โทรศัพท์กระเด็นหลุดออกมาในขณะนั้นพอดี ฉันกัดปลายลิ้นเ...